ΕΛ.Α.Σ. – ΕΛΛΑΣ ΚΑΙ ΤΣΙΠΡΑΣ – ΣΑΜΑΡΑΣ

Επίκαιρο (και …συμπεριληπτικό) σύνθημα! Τσίπρας και Σαμαράς έχουν πολλά κοινά και λίγες διαφορές!

Πρώτα ως χαρακτήρες: – Ακραία εγωπαθείς και αχαλίνωτα εξουσιοφρενείς. – Επιπόλαιοι και ακατάστατοι στην πολιτική τους. – Ρηχοί και ελλειμματικοί στη σκέψη. – Μοχθηροί και μνησίκακοι απέναντι σε όποιον θεωρούν εμπόδιο στη μωροφιλοδοξία τους. – Αδίστακτοι στις μεθοδεύσεις τους. – Αδέσμευτοι από Αρχές, προσαρμόζουν τις ‘απόψεις’ τους, σε ό,τι τους συμφέρει προσωπικά. – Νομίζουν ότι η πολιτική υπάρχει για χάρη τους για την προσωπική τους επιβεβαίωση. – Δεν δίνουν δεκάρα για την κοινωνία και τη χώρα. – Έχουν περίπου ίδιο δείκτη ευφυΐας

* * *

Ύστερα ιστορικά: – Αγνώμονες και αχάριστοι και οι δύο, διέπραξαν –(τις συνήθεις στην πολιτική)- ‘πατροκτονίες’, με ασυνήθιστη ωμότητα και αγαρμποσύνη. – Επιβουλεύτηκαν, καθένας με τον τρόπο του, τα κόμματα που τους ανέδειξαν, όταν δεν τους βόλευαν πλέον. – Ανεύθυνοι και ανερμάτιστοι: Ο ένας έσκιζε τα μνημόνια στα ‘Ζάππεια’, ο άλλος τα καταργούσε «με ένα άρθρο και ένα νόμο». – Κι οι δύο, απόλυτα …συνεπείς με την ασυνέπειά τους, υπέγραψαν μνημόνια.

* * *

Έχουν βέβαια και διαφορές:  Ο Τσίπρας, γόνος οικογένειας εργολάβων, που πλούτισε επί χούντας, παριστάνει το λαϊκό παιδί, που τάχα δεν έμαθε Αγγλικά και δεν πήγε στο Χάρβαρντ, ένεκα ‘η άτιμη φτώχεια’, για να αποκρύψει την οκνηρία και να δικαιολογήσει την απαιδευσία του. Ο Σαμαράς, γόνος μεγαλοαστικής οικογένειας, απόλαυσε τα προνόμια της τάξης του, πήγε στο Χάρβαρντ, χωρίς να τον αγγίξει, μπήκε στην πολιτική από τα πάνω αλλά παρέμεινε επαρχιώτης πολιτικάντης. Κληρονόμησε τη βουλευτική έδρα στη Μεσσηνία από τον θείο και τη δημαγωγική ανευθυνότητα από τον Γορτύνιο Θ. Δεληγιάννη. Ο ένας έπιασε το ‘μετερίζι’ της κάλπικης ‘Αριστεροσύνης’, ο άλλος εμπορεύεται πατριωτισμό της δεκάρας.

* * *

Έχουμε και συγκλίσεις: Ο Τσίπρας προσχώρησε στο εμπόριο Σαμαρά, μέσω της ανοησίας για «Νέο Πατριωτισμό» και της κοροϊδίας για «Πατριωτική Εισφορά», επιβεβαιώνοντας τον αφορισμό του Σ. Τζόνσον ότι «Ο πατριωτισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο των απατεώνων». Συμπέσανε και στα ομόηχα ΕΛ.Α.Σ. και ΕΛΛΑΣ. Ο Τσίπρας στη συντομογραφία του ιδιόκτητου πολιτικού μορφώματος, ο Σαμαράς στο γελοίο κεντρικό του σύνθημα. Η μεγαλύτερη σύγκλιση: το αβυσσαλέο μίσος για τον ‘υπεύθυνο’ της πολιτικής τους κακοδαιμονίας. Τύφλωση και μωρία, τους εμποδίζουν να αντιληφθούν ότι γίνονται χορηγοί του Κυρ. Μητσοτάκη. Θα του κουβαλήσουν περισσότερες ψήφους απ’ όσες θα του πάρουν.

* * *

Ο Σαμαράς, εκ των πραγμάτων, διαπράττει την τελευταία ασχημία της πολιτικής του διαδρομής. Ο Τσίπρας έχει περιθώρια. Ευθύνη του ΠΑΣΟΚ και των -πραγματικά- δημοκρατικών πολιτών, τουλάχιστον να περιορισθεί στα όρια των προσωπικών του αναγκών.