Γράφει ο π. Δήμαρχος Μεταμόρφωσης, κ. Μιλτιάδης Καρπέτας: Ο ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ ΣΤΗ …ΛΑΡΙΣΑ
«Στρατηγέ τι γύρευες στη Λάρισα, εσύ ένας Υδραίος;» Νίκος Εγγονόπουλος
Ο στίχος του Νίκου Εγγονόπουλου είναι οικείος στον Ευάγγελο Βενιζέλο και τον έχει χρησιμοποιήσει παλιότερα απέναντι στον Γιώργο Παπανδρέου.
Στου καιρού τα γυρίσματα, το ποιητικό ερώτημα στρέφεται αμείλικτο στον ίδιο τον Ευάγγελο: Τι γύρευε στο Καπνεργοστάσιο, ως κεντρικός συν-ομιλητής με τον ακάματο Κώστα Καραμανλή;
Ήταν μια εκδήλωση με πρόσχημα τα «γενέθλια» μιας περιθωριακής δεξιότατης εφημερίδας και προφανείς ευτελείς σκοπιμότητες και επιδιώξεις.
***
Ο Ευάγγελος Βενιζέλος είναι, κατά γενική παραδοχή, ο ευφυέστερος και περισσότερο συγκροτημένος άνθρωπος του πολιτικού προσωπικού της χώρας.
Εκτός από τη διανοητική , επιστημονική και πολιτική του συγκρότηση, πιστώνεται με μια πράξη σπάνιας ανιδιοτέλειας και υπευθυνότητας: Παραμέρισε τον εγωισμό του, ξεπέρασε μικροπολιτικούς και μικροκομματικούς υπολογισμούς, προέταξε το Εθνικό συμφέρον και δέχτηκε να υπηρετήσει υπό τον από κάθε άποψη ανεπαρκέστατο Α. Σαμαρά.
Πιστεύει – και όχι άδικα – ότι θυσιάστηκε προσωπικά και κομματικά από αίσθηση ευθύνης και καθήκοντος σε κρίσιμες ώρες.
Η θυσία του δεν αναιρείται ηθικά από το ότι πήγε τελικά χαμένη εξαιτίας της ανικανότητας του Σαμαρά και του αδίστακτου τυχοδιωκτισμού του Τσίπρα. Ούτε ευθύνεται, γιατί δεν μπόρεσε να αποτρέψει τον ολέθριο συνδυασμό ανικανότητας και τυχοδιωκτισμού. Οι περιστάσεις δεν το επέτρεπαν.
***
Το κόστος ήταν βαρύ, για το κόμμα και τον ίδιο, με αποκορύφωμα τον βίαιο εξοστρακισμό του από το ΠΑΣΟΚ και το πολιτικό προσκήνιο. Τον υπέστη με υποδειγματική αξιοπρέπεια και ψυχραιμία.
Ξεπέρασε την πικρία του και κατάφερε να δημιουργήσει νέο πεδίο δράσης , που αποκάλεσε μετα-πολιτική. Οι εκδηλώσεις που οργάνωσε και ο οξυδερκής, εύστοχος και καίριος λόγος του, κέρδισαν γενικότερη εκτίμηση και μετέστρεψαν σε υμνητές, ακόμα και χλευαστές του. Ένα είδος ευγενούς δικαίωσης και αναγνώρισης.
***
Στα αρνητικά του προικισμένου πολιτικού, καταλογίζονταν η βουλιμικότητα περί την εξουσία και η αδυναμία του «να κλωτσάει την καρδάρα», μόλις τη γεμίσει.
Το πώς και το γιατί από το ακροατήριο των εκδηλώσεων του «Κύκλου Ιδεών», ο Ευάγγελος βρέθηκε ανάμεσα σε Καμμένους – Λαζόπουλους, Αντώναρους – Σπηλιωτόπουλους, Σπίρτζηδες – Λατινοπούλες και διάφορους πικραμένους, μνησίκακους και περίεργους, να γιορτάζει τα «γενέθλια» της «Δημοκρατίας» του Φιλιππάκη, είναι ένα αίνιγμα.
Φταίνε οι αποδιδόμενες αδυναμίες; Φταίει το τραύμα της αδικίας; Φταίει που τα λάθη ξεπετάγονται και από ευφυέστατους εγκεφάλους; Ή μήπως κάποια μνησικακία ή φθόνος;
Τα τελευταία πάνε γάντι σε Σαμαρά – Καραμανλή αλλά είναι κατώτερα ενός Βενιζέλου.
Το ερώτημα παραμένει: Τι γύρευε Ο Βενιζέλος στο Καπνεργοστάσιο;
