Γράφει ο π. Δήμαρχος Μεταμόρφωσης, κ. Μιλτιάδης Καρπέτας: ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΣΚΙΕΣ

Μετά τον Απολλώνιο Μάνο Χατζηδάκη και τον Διονυσιακό Μίκη Θεοδωράκη, αποχώρησε από την εθνική μας σκηνή και ο Διονύσης Σαββόπουλος. Πότε Απολλώνιος, πότε Διονυσιακός και συνηθέστερα Αριστοφανικός αυτός. Οι τρείς τους σμίλεψαν τη σύγχρονη πολιτισμική   – και όχι μόνο – ιδιοπροσωπία μας. Μοναδικοί και αναντικατάστατοι  και τρείς, παρά την περί αντιθέτου επικρατούσα ανόητη κοινοτοπία.

***

Αρχές του χρόνου κυκλοφόρησε το αυτοβιογραφικό  «Γιατί τα χρόνια τρέχουν χύμα» του Σαββόπουλου. Το έγραψε  εν όψει του προδιαγραφόμενου τέλους και με την πρόθεση να κλείσει όλες τις εκκρεμότητες της πολυκύμαντης ζωής του.

Αυτό που εκπλήσσει δεν είναι η λογοτεχνική αξία του έργου. Είναι η Σαββοπουλική πρωτοτυπία του.

Ειλικρινής απολογισμός, βαθιές εξομολογήσεις, αυστηρή αυτοκριτική, παρρησία  και εντιμότητα. Και κάτι ακόμα: Διάσπαρτα αποστάγματα σοφίας, ως το έσχατο κληροδότημά του.

***

Ο θάνατος του Σαββόπουλου προκάλεσε καθολική συγκίνηση στις τρείς – τέσσερις γενιές που ανατράφηκαν με τους ήχους και τους στίχους, τις εικόνες και τις εκφράσεις, τις παραστάσεις και τις αφηγήσεις και την απαράμιλλη σκηνική του παρουσία. Ειπώθηκαν και γράφτηκαν τόσα πολλά για το έργο και την προσφορά του, που δύσκολα μπορεί να προστεθεί κάτι.

***

Το δημοσιογραφικό στερεότυπο «πάνδημος  αποχαιρετισμός», κυριάρχησε στα Μέσα. Αυτή είναι η πρώτη εικόνα,  η μια πλευρά. Υπάρχει και η άλλη: αυτή που αναδύεται από τον βόρβορο του διαδικτύου. Μένεις εμβρόντητος κι αναρωτιέσαι: Πόση σκοταδοψυχιά, πόση τύφλωση, πόση νοσηρή εμπάθεια, πόση ηλιθιότητα, τελικά, έχουν εγκατασταθεί στα έγκατα της κοινωνίας μας. Και πώς εξηγείται αυτό;

Μια σκέψη του Σαββόπουλου μοιάζει πειστική και προφητική για την περίπτωση.

«Κάθε λαός έχει δύο πλευρές μέσα του: Μια φτηνιάρικη και μια αρχοντική. Ο πολιτικός καλείται να αναδείξει μία από τις δύο».(σελ.300). Οι πολιτικοί, λοιπόν, με τις επιλογές τους ανεβάζουν ή ευτελίζουν τις κοινωνίες και εξευγενίζουν ή εκχυδαΐζουν  τους πολίτες .

Σ’ ένα άλλο σημείο της αυτοβιογραφίας του (σελ.313), αναφερόμενος αυτοκριτικά στον εαυτό του και το συνάφι του, τους μουσικούς, περιγράφει:

«Ανθρωπάκια είμαστε κι εμείς: κομπλεξικά, ανασφαλή, με πληγωμένο εγώ, ενίοτε φθονερά και μωροφιλόδοξα».

Λείπει κάτι από την περιγραφή των τάχα ευαίσθητων, των τάχα αριστερών τροφοδοτών του διαδικτυακού ζόφου, που έλειψαν επιδεικτικά από τον αποχαιρετισμό του; Ναι, λείπει κάτι για την ευφυΐα τους.

Υ.Γ.1.Εξυπνότερη η Ζωή οσμίστηκε ευκαιρία και όρμησε να επωφεληθεί. Εξάλλου  η παρουσία της δύσκολα θα μπορούσε να είναι τιμητική για τον Διονύση.

Υ.Γ.2. Ο Μίκης, διετέλεσε υπουργός του Κων/νου Μητσοτάκη, ο Ξαρχάκος βουλευτής της Ν.Δ., ο Μπιθικώτσης τραγούδησε τον ύμνο της Χούντας. Τους διέφυγε άραγε ή έκαναν στραβά μάτια;