Μια νέα εντυπωσιακή τοιχογραφία μεγάλης κλίμακας, που αποτελεί φόρο τιμής στον ολυμπιονίκη του Tae kwon Do, Αλέξανδρο Νικολαΐδη, κοσμεί πλέον τον εξωτερικό χώρο του Κολυμβητηρίου Βύρωνα.
Ο γνωστός street Artist, Πλάτωνας φιλοτέχνησε την προσωπογραφία του Αλέξανδρου Νικολαΐδη που έφυγε πρόωρα από τη ζωή στις 14/10/22, σε ηλικία 43 ετών. Ο Ολυμπιονίκης του Tae kwon Do, τίμησε τα εθνικά χρώματα με μεγάλες διακρίσεις διεθνώς, με σημαντικότερες τα δύο αργυρά μετάλλια στην κατηγορία των +80 κιλών, στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 2004 και στο Πεκίνο το 2008 αλλά και με το χρυσό
μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, την ίδια χρονιά. Παράλληλα ήταν ένας ενεργός πολίτης που αγωνιούσε για τα μεγάλα προβλήματα της κοινωνίας και συμμετείχε στα κοινά.
Ο Αλέξανδρος Νικολαΐδης υπήρξε υπόδειγμα αθλητή και ανθρώπου, γεγονός που τον έκανε ιδιαίτερα αγαπητό! Τον διέκρινε η αγωνιστικότητα και ο σεβασμός στον συναθλητή και το συνάνθρωπο. Με τη στάση ζωής του άφησε πίσω του ένα καθαρό αποτύπωμα σεμνότητας, αξιοπρέπειας, ανθρωπιάς και γενναιότητας μέχρι το τέλος. Από αυτή την άποψη, αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση για όλους και περισσότερο για τα νέα παιδιά. Με αυτό το
σκεπτικό και με αυτόν τον τρόπο, η δημοτική αρχή Βύρωνα τιμά και αποχαιρετά ένα μεγάλο αθλητή, μια σημαντική προσωπικότητα κι ένα θετικό πρότυπο ζωής.

The post Η μορφή του Αλέξανδρου Νικολαΐδη στη νέα μεγάλη τοιχογραφία του Δήμου Βύρωνα! appeared first on ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ.

Ο άνθρωπος πλάστηκε από πηλό. Δηλαδή, από το ευτελές υλικό της λάσπης, (που χρησιμοποιείται συχνά ως όπλο χυδαιότητας). Στο ευτελές δημιούργημα εμφυσήθηκε –λέει- το ευγενές στοιχείο της ψυχής.
Η βαθύτατη σοφία του εβραϊκού μύθου και η εύστοχη προσέγγιση της ανθρώπινης φύσης που αποτυπώνεται σ’ αυτόν, επιβεβαιώνεται διαχρονικά από την ανθρώπινη πορεία, σε ιστορικό, συλλογικό και ατομικό επίπεδο.
Η ευτελής, ποταπή και χυδαία πλευρά της ανθρώπινης φύσης, είναι πανταχού παρούσα, σχεδόν σύμφυτη με το ανθρώπινο είδος. Και με αυτήν κυρίως πορεύεται στις τρέχουσες βιολογικές και βιοτικές συνθήκες.
Υπάρχει, όμως, και η «θεία» και ευγενική πλευρά, αυτή που αντανακλά την εμφυσηθείσα ψυχή του μύθου.
Σ’αυτήν ακριβώς οφείλεται ό,τι αποκαλούμε πολιτισμό, ό,τι συνιστά υπέρβαση της ταπεινής ανθρώπινης φύσης, ό,τι αποτελεί μεγαλειώδη έξαρση των ανθρώπων σε ατομικό ή συλλογικό επίπεδο.
Αυτή είναι που διαφοροποιεί το ανθρώπινο είδος από την άλογη φύση και τα τυφλά ένστικτα στην ανελέητη μάχη επιβίωσης, που κυριαρχεί στον έμβιο κόσμο.
Απ’ αυτήν πηγάζουν τα μεγάλα ορόσημα, ατομικά ή συλλογικά, που προκαλούν ανάταση και ευφορία, δημιουργούν αξίες και ιδανικά και λειτουργούν ως «σηματωροί και κήρυκες» προς τους ανθρώπους, για να ξεπερνούν την ταπεινή φύση τους και να ανυψώνονται ηθικά και πνευματικά.

Ένα τέτοιο μέγα ορόσημο μας χάρισε με τον επιθανάτιο αποχαιρετισμό του ο Αλέξανδρος Νικολαΐδης.
Ο όρος «συγκλονιστικός», ακόμα και αν δεν είχε φθαρεί από την αλόγιστη δημοσιογραφική χρήση, δεν θα ήταν αρκετός για να αποδώσει το βαρυσήμαντο, πολυσήμαντο, και υπέρπυκνο περιεχόμενο αυτού του αποχαιρετισμού.
-Πόση γενναιότητα και αφοβιά στη δίχρονη μάχη με το προδιαγεγραμμένο τέλος.
– Πόσο σθένος και ψυχική δύναμη χρειαζόταν για να γράψει ο ίδιος τέτοιον επιτάφιο λόγο που δύσκολα θα γραφόταν γι’ αυτόν, ακόμα κι απ’ το ευγενέστερο και επαρκέστερο πνεύμα!
– Πόση δύναμη ψυχής και πνεύματος και πόση καρτερία απαιτήθηκε για να μην αγανακτήσει για την κακοτυχιά του και να απορρίψει ως εγωιστική τη φράση «γιατί σε εμένα» για το εξοργιστικά άδικο χτύπημα της μοίρας!
– Πόση στοργή, ευγένεια και αυτοθυσία διέθετε για να θεωρήσει καλή τύχη το να σηκώσει ο ίδιος το βάρος του μαρτυρίου.
– Πόση γενναιοδωρία περιέχεται στην ευγνωμοσύνη του απέναντι σ’ αυτούς που παρέτειναν για λίγο – αλλά τόσο σημαντικό για αυτόν – χρόνο το ταξίδι για το «κάπου» ή «και για το πουθενά»!
-Πόση σπαρακτική ανθρωπιά και άφατη τρυφερότητα αναδίδει η ευτυχία του που θα μείνει, έστω και αμυδρά, στη μνήμη των παιδιών του.
-Πόση βαθιά στοχαστική και φιλοσοφημένη η σκέψη του ότι σημασία δεν έχει «πώς ή πότε θα φύγουμε» αλλά « τι αποτύπωμα θα έχουμε αφήσει».
– Και πόσο ανυπέρβλητη η νοηματοδότηση της ζωής και η επιλογή του δικού του αποτυπώματος: Να προσφέρει ελπίδα, ιδίως στα παιδιά. Και μέσα από το δικό του μαρτύριο, να βοηθηθούν άλλοι άνθρωποι.

Διαβάζοντας την ανάρτηση του Αλέξανδρου Νικολαΐδη, έμεινα για ώρα σαστισμένος και άφωνος.
Ύστερα μου ήρθε στο νου το «Αν..» του Ρ. Κίπλινγκ. Το διάβασα προσεκτικά και το βρήκα πολύ φτωχό. Αν στο μυαλό του Κίπλινγκ υπήρχε ένας Αλέξανδρος Νικολαΐδης, θα έγραφε ένα διαφορετικό και πολύ καλύτερο «Αν..».
Αλέξανδρε Νικολαΐδη, αναριγούμε με τα μηνύματά σου, κλίνουμε το γόνυ στη μνήμη και την αρετή σου. Και ελπίζουμε να μας κάνεις λίγο καλύτερους.

Μιλτιάδης Καρπέτας, Νομικός, π. δήμαρχος Μεταμόρφωσης

The post ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ: Το μεγαλείο ενός υπέροχου ανθρώπου appeared first on ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ.

Σοκ έχει προκαλέσει η είδηση του θανάτου του ολυμπιονίκη του ταεκβοντό και αναπληρωτή εκπροσώπου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξανδρου Νικολαΐδη.
Ο Αλέξανδρος Νικολαϊδης, πάλεψε επί δυο χρόνια με μια εξαιρετικά σπάνια μορφή καρκίνου.
Σε ανάρτησή του στο facebook γράφει για τη σκληρή μάχη που έδωσε με την σπάνια αυτή μορφή καρκίνου. Αναφέρεται στην οικογένειά του, στην πορεία του ως αθλητής και στην πολιτική.

«Βασανίστηκα κι εγώ με τον καρκίνο», αλλά όπως λέει «δύο χρόνια δεν είπα ποτέ “Γιατί σε εμένα”;»
Ο σπουδαίος αθλητής που έφυγε σε ηλικία 43 ετών, αναφερόμενος στην σύζυγό του και τα παιδιά του λέει «είχα την τύχη να με αγαπήσει η πιο υπέροχη γυναίκα του κόσμου, το δώρο μου από το Θεό, όπως είναι και το όνομα της, και να αποκτήσουμε μια πανέμορφη οικογένεια. Έτσι και σε αυτή την ατυχία που με βρήκε, είπα ευχαριστώ, που αν αυτό ήταν γραφτό να έρθει στην οικογένειά μου, δεν βρήκε εκείνη ή τα παιδιά μου. Εγώ έπρεπε να το ανέβω αυτό το βουνό, έγω έπρεπε να σηκώσω αυτό το βάρος. Όχι εκείνοι».
«Τελευταία επιθυμία μου είναι, τα δύο αυτά μετάλλια, να βγουν σε δημοπρασία και το ποσό που θα συγκεντρωθεί να δοθεί σε δομές για τα παιδιά που θα επιλέξει η οικογένειά μου», καταλήγει στην ανάρτησή του.

Η συγκλονιστική ανάρτησή του στο Facebook
Θα ξεκινήσω με αυτό το κλισέ, ότι για να διαβάζετε τώρα αυτήν την δημοσίευση μου, μάλλον έχω φύγει για κάπου καλύτερα ή και για το πουθενά.

Δύο χρόνια, βασανίστηκα κι εγώ με τον καρκίνο. Με έναν τόσο σπάνιο τύπο καρκίνου, το καρκίνωμα nut, που αυτή τη στιγμή εννέα στους δέκα Έλληνες γιατρούς που το διαβάζουν, το ακούν για πρώτη φορά και θα σπεύσουν να το ψάξουν. Ευτυχώς ο δικός μου γιατρός, ο υπέροχος Γιάννης Μπουκοβίνας που με πήρε από το χέρι στο πιο δύσκολο ταξίδι της ζωής μου, τον γνώριζε αυτόν τον σπάνιο τύπο και έκανε τα πάντα για να με σώσει ή να μου χαρίσει λίγη παραπάνω ζωή. Κίνησε γη και ουρανό, να φέρει φάρμακα κυριολεκτικά από την άλλη άκρη της γης για να τα δοκιμάσω.

Δύο χρόνια δεν είπα ποτέ “Γιατί σε εμένα”; Δεν υπάρχει πιο εγωιστική σκέψη από αυτή. Σε κάποιον τυχαίνει, στον διπλανό μας, στον γείτονά μας, στον συνάνθρωπό μας. Και πλέον τυχαίνει σε πολλούς. Αν βάλω ένα πρόσημο τύχης στη ζωή μου, θα σας πω ακόμα και τώρα, ότι ήμουν τυχερός άνθρωπος. Είχα την ευλογία να κάνω τα όνειρα μου πραγματικότητα, να ανέβω στο βάθρο πολλές φορές, να δοξάσω τον αθλητισμό και την χώρα μου, να γνωρίσω ανθρώπους από όλον τον κόσμο, να μάθω το σεβασμό, την ευγενή άμιλλα, αξίες τόσο σημαντικές και να προσπαθήσω να τις κάνω πράξη και στη ζωή μου.

Είχα την τύχη να με αγαπήσει η πιο υπέροχη γυναίκα του κόσμου, το δώρο μου από το Θεό, όπως είναι και το όνομα της, και να αποκτήσουμε μια πανέμορφη οικογένεια.

Έτσι και σε αυτή την ατυχία που με βρήκε, είπα ευχαριστώ, που αν αυτό ήταν γραφτό να έρθει στην οικογένειά μου, δεν βρήκε εκείνη ή τα παιδιά μου. Εγώ έπρεπε να το ανέβω αυτό το βουνό, έχω έπρεπε να σηκώσω αυτό το βάρος. Όχι εκείνοι.

Σε αυτό το δύσκολο ταξίδι, στάθηκα τυχερός γιατί συνοδοιπόρο είχα την αλληλεγγύη και την φροντίδα τόσων πολλών ανθρώπων, που πολλές φορές αναρωτήθηκα τι έκανα για να αξίζω όλα αυτά που με ανιδιοτέλεια μου προσέφεραν. Πρώτος ο γιατρός μου ο κ. Μπουκοβίνας, ο πρύτανης, ο κ. Δημόπουλος, που βοήθησε τόσο πολύ στην πρώτη φάση της ασθένειάς μου αλλά και αργότερα, στο να πάρω κάθε θεραπεία όσο πιο γρήγορα γίνεται. Ο κ. Ηλιάδης ο θωρακοχειρούργος μου, ένας εξαιρετικός επιστήμονας που με αγκάλιασε σαν πατέρας στο πολύ δύσκολο χειρουργείο μου, στους πνεύμονες, ο κ. Πέιος, ο νευροχειρούργος που μου απάλυνε τους φριχτούς πόνους και πολλοί πολλοί άλλοι, από νοσηλευτές μέχρι τραυματιοφορείς, όλοι μου έδειχναν την αγάπη τους και αυτή η αγάπη μου έδινε δύναμη.
Και τέλος θέλω να σταθώ στον άνθρωπο με άλφα κεφαλαίο, τον Αλέξη Τσίπρα, ήρθε πολύ πρόσφατα στη ζωή μου και μου χάρισε την φιλία του, την σκέψη του, το αδελφικό του νοιάξιμο, σαν να με ήξερε από πάντα. Μου απέδειξε ότι η όλα όσα πρεσβεύει ο ίδιος και η αριστερά είναι πραγματική στάση ζωής. Με στήριξε ηθικά και πρακτικά και έκανε και αυτός τα αδύνατα δυνατά για να έχω την καλύτερη φροντίδα.

Θέλω να πω σε όλους τους κάτι.

Πετύχατε. Με κρατήσατε στη ζωή περισσότερο από όσο αναλογούσε στον πολύ επιθετικό καρκίνο μου, μου χαρίσατε το χρυσό μετάλλιο της παράτασης της ζωής μου σε μια πολύ κρίσιμη στιγμή, όταν η κόρη μου η Ελεάννα ήταν μόλις 3,5 ετών και δεν θα θυμόταν τίποτα από εμένα, ενώ τώρα στα 5,5 της χρόνια θα με θυμάται έστω σαν μακρινή ανάμνηση και θα μπορεί να διηγηθεί ιστορίες στον μικρό της αδερφό τον Γιώργο, ώστε να με κρατήσουν ζωντανό στην καρδιά τους για πάντα.

Φίλοι μου, σε αυτή τη ζωή που είμαστε όλοι περαστικοί, μεγαλύτερη σημασία έχει τι αποτύπωμα θα έχουμε αφήσει, και όχι πώς ή πότε θα φύγουμε.

Για αυτό αν είμαι εγώ ο πρώτος καταγεγραμμένος ασθενής με καρκίνωμα nut στην χώρα μας, ας γίνω η αφορμή για την ενημέρωση γιατρών, ασθενών, πάνω σε αυτόν τον τύπο καρκίνου που αν διαγνωσθεί εγκαίρως ίσως σωθούν ζωές. Ας γίνω η αφορμή για να ενισχυθεί ουσιαστικά το εθνικό μας σύστημα υγείας που τόσο υποτιμήθηκε τα τελευταία χρόνια, όχι να περιμένουν ουρές για μια αξονική, για μια χημειοθεραπεία ή ένα χειρουργείο και να χάνεται πολύτιμος χρόνος, να σταματήσει ο χρονοβόρος δαίδαλος της γραφειοκρατίας και των νομικών κωλυμάτων του ΕΟΦ όταν πρέπει να εγκριθούν άμεσα δοκιμαστικά φάρμακα που μπορεί να σώσουν ζωές.

Αν ερχόμαστε σε αυτή τη ζωή για κάποιο σκοπό, εγώ έχω αποφασίσει ποιος θα είναι αυτός. Να προσφέρω ελπίδα μέσα από όσα κατάφερα στην ζωή μου, από τα όμορφα μέχρι τα άσχημα. Για αυτόν τον λόγο, τα δύο μου αργυρά Ολυμπιακά μετάλλια, της Αθήνας και του Πεκίνο, που για χρόνια κρύβω καλά, ήρθε η ώρα να βγουν και να επιστρέψουν εκεί που ανήκουν, στις παναθρώπινες αξίες. Τελευταία επιθυμία μου είναι, τα δύο αυτά μετάλλια, να βγουν σε δημοπρασία και το ποσό που θα συγκεντρωθεί να δοθεί σε δομές για τα παιδιά που θα επιλέξει η οικογένειά μου.

Αν σωθεί έστω ένα παιδί, θα αξίζει κάθε κλωτσιά που έχω φάει στο κεφάλι, κάθε κάταγμα στα πόδια μου.
Αυτό είναι το αποτύπωμα που θέλω να αφήσω στην κοινωνία, αυτή είναι η κληρονομιά που θέλω να μείνει στα παιδιά μου.

The post Αλέξανδρος Νικολαΐδης: Πέθανε o ολυμπιονίκης στα 43 του από καρκίνο appeared first on ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ.