Σπύρος Καζαμίας: “Καιρός να αποποινικοποιήσουμε επιτέλους τη λέξη ΠΑΣΟΚ”
- Γράφει ο Γραμματέας του ΠΑΣΟΚ Μεταμόρφωσης, Μέλος της Νομαρχιακής Βορείου Τομέα Αθηνών
Λίγο πριν τη ΔΕΘ.
Λίγο πριν ανοίξει ξανά ο κύκλος των παροχολογιών, των μεγάλων εξαγγελιών και των προεκλογικών υποσχέσεων. Λίγο πριν ξανακούσουμε όλα εκείνα τα «θα» που, κάθε φορά, παρουσιάζονται ως λύσεις για όλα τα προβλήματα της χώρας.
Λίγο πριν ξαναπιστέψουμε —ή πριν μας ζητήσουν να πιστέψουμε— κάθε μικρό ή μεγάλο αφήγημα που θα αραδιάσει η κυβέρνηση, ίσως αξίζει να κάνουμε ένα βήμα πίσω.
Να αναλογιστούμε τι ακριβώς επιζητούμε, τι ακριβώς ψάχνουμε και τι ακριβώς θέλουμε.
Για μια φορά, ας μην μπούμε στο τρυπάκι των μέσων ενημέρωσης και του «Μητσοτάκης ή χάος».
Αδικούμε τους εαυτούς μας.
Η Δημοκρατία δεν μπορεί να είναι ένα διαρκές δίλημμα φόβου. Δεν μπορεί η πολιτική μας επιλογή να καθορίζεται από το ποιος μας τρομάζει περισσότερο.
Έχουμε δικαίωμα να ζητάμε κάτι καλύτερο. Έχουμε δικαίωμα να απαιτούμε περισσότερα. Και κυρίως, έχουμε δικαίωμα να κρίνουμε μια κυβέρνηση από την πραγματικότητα και όχι από την επικοινωνία της.
Δεν είναι επιτυχία να εγκαινιάζεις νοσοκομεία που απλώς ανακαινίστηκαν, να κόβεις κορδέλες και να παρουσιάζεις εικόνες ανάπτυξης, όταν η ραχοκοκαλιά και ο πυρήνας του ΕΣΥ, οι γιατροί και το νοσηλευτικό προσωπικό, υπολειτουργούν, εξαντλούνται και δεν επαρκούν.
Γιατί νοσοκομείο δεν είναι μόνο οι τοίχοι, τα καινούργια δωμάτια και τα εγκαίνια.
Νοσοκομείο είναι πρώτα απ’ όλα οι άνθρωποί του.
Θέλουμε μια Ελλάδα που θα μετρά την επιτυχία της μόνο με αριθμούς και δείκτες ή μια Ελλάδα που θα μετρά την πρόοδό της στη ζωή των ανθρώπων;
Θέλουμε μια πολιτική που θα θυμάται τον πολίτη λίγους μήνες πριν από τις εκλογές ή μια πολιτική που θα βρίσκεται δίπλα του κάθε μέρα;
Θέλουμε επιδόματα που απλώς καλύπτουν προσωρινά τις ανάγκες ή ένα κράτος που θα δημιουργεί πραγματικές ευκαιρίες, αξιοπρεπείς μισθούς, ισχυρή δημόσια υγεία, παιδεία και κοινωνική προστασία;
Γιατί το ζητούμενο δεν είναι να εντυπωσιαστούμε από μία ακόμη εξαγγελία.
Το ζητούμενο είναι να μπορούμε να κοιτάμε πίσω και να ρωτάμε: Τι άλλαξε πραγματικά στη ζωή μας;
Και κάπου εδώ πρέπει να πούμε και κάτι ακόμη.
Καιρός να αποποινικοποιήσουμε επιτέλους τη λέξη ΠΑΣΟΚ.
Να πάψουμε να φοβόμαστε μια ολόκληρη πολιτική παράταξη επειδή κάποιοι εξωγενής παράγοντες φρόντισαν επί χρόνια να ταυτίσουν το όνομά της αποκλειστικά με τα λάθη, τις παθογένειες και τις ευθύνες του παρελθόντος.
Δεν ισχυρίζεται κανείς ότι όλα έγιναν σωστά.
Δεν ξεχνάμε τα λάθη.
Δεν χαρίζουμε ευθύνες.
Αλλά υπάρχουν και χειρότερα. Και τα βλέπουμε μπροστά μας.
Υπάρχουν και χειρότερα που κάποιοι προσπαθούν, με δυσκολία, να μας τα επιβάλουν ως κανονικότητα.
Γι’ αυτό ας αφήσουμε στην άκρη τα φοβικά σύνδρομα, τις ταμπέλες και τα τεχνητά διλήμματα.
Ας συζητήσουμε πολιτικά.
Ας συγκρίνουμε προγράμματα.
Ας κρίνουμε αποτελέσματα.
Ας απαιτήσουμε από όλους περισσότερα.
Η χώρα δεν χρειάζεται άλλες μεγάλες κουβέντες χωρίς αντίκρισμα. Χρειάζεται σχέδιο, σοβαρότητα, δικαιοσύνη και πολιτική που να υπηρετεί τον πολίτη και όχι την επικοινωνία.
Και πάνω απ’ όλα χρειάζεται μια κοινωνία που δεν θα αρκείται στο να ακούει υποσχέσεις.
Μια κοινωνία που θα ρωτά, θα συγκρίνει, θα απαιτεί και θα κρίνει.
Γιατί αυτή τη φορά δεν πρέπει να αναρωτηθούμε μόνο:
«Τι θα μας τάξουν;»
Πρέπει να αναρωτηθούμε:
«Τι Ελλάδα θέλουμε;»
Και γι’ αυτή την Ελλάδα αξίζει να παλέψουμε.
