«Κινηματογράφος και λογοκρισία: Ρήξη ή Ενσωμάτωση»
- Επιτυχημένη εκδήλωση από την Κινηματογραφική Λέσχη Νέας Ιωνίας “ΜΠΛΟΚΟ”
Με μεγάλη συμμετοχή κόσμου πραγματοποιήθηκε το απόγευμα του Σαββάτου η εκδήλωση που διοργάνωσε η Κινηματογραφική Λέσχη Ν. Ιωνίας «Μπλόκο», στο προαύλιο του 4ου Δημοτικού Σχολείου με θέμα «Κινηματογράφος και λογοκρισία: Ρήξη ή Ενσωμάτωση».
Η εκδήλωση συνδυάστηκε με την προβολή της εξαιρετικής ταινίας «Τράμπο», που είχε ως θέμα την λογοκρισία στα χρόνια του Μακαρθισμού στις ΗΠΑ.
Στην εκδήλωση μίλησαν ο Κώστας Σταματόπουλος, πρόεδρος της Ένωσης Σκηνοθετών Δημιουργών, ο Σήφης Στάμου, πρόεδρςο του σωματείου εργαζομένων στον οπτικοακουστικό τομέα «Η Κλακέτα» και ο Ιάκωβος Γωγάκης, κριτικός κινηματογράφου.
Πρώτος πήρε τον λόγο ο Ιάκωβος Γωγάκης ο οποίος τόνισε ότι από την προβολή της ταινίας «Τράμπο», οι θεατές αξίζει να κρατήσουν όχι μόνο ποια ιστορία αφηγείται η ταινία αλλά και ποια αθέατη ιστορία έχει προηγηθεί, ώστε μια ταινία να δημιουργηθεί και να φτάσει τελικά μπροστά μας. Υπενθύμισε ότι στην ιστορία του αμερικανικού κινηματογράφου, πολλοί δημιουργοί διώχθηκαν, αποκλείστηκαν ή αναγκάστηκαν να εργαστούν στην εξορία όπως ο Τσάρλι Τσάπλιν και ο Ζιλ Ντασέν, με το Τράμπο να αποτελεί ίσως τον ιδανικό «ξεναγό» στην αθέατη αυτή πλευρά του κινηματογράφου.
Υπογράμμισε ότι στην εποχή του Τράμπο υπήρχε μια κανονική, αναγνωρίσιμη μαύρη λίστα. Ενώ σήμερα υπάρχουν περισσότερο αόρατες διαδρομές όπως σενάρια που δεν περνούν, φάκελοι που δεν φτάνουν ποτέ στα κέντρα χρηματοδότησης και ιδέες που χαρακτηρίζονται υπερβολικές πριν ακόμη γίνουν ταινίες.
Στη συνέχεια το λόγο πήρε ο Σήφης Στάμου ο ο οποίος τόνισε πως «ζούμε σε μια εποχή που για πρώτη φορά μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο κίνδυνος γενικευμένης σύρραξης δεν είναι υποθετικός, είναι ορατός» και «σε περίοδο πολεμικής προπαρασκευής, ο πολιτισμός δεν είναι μόνο αισθητική απόλαυση και θέαμα, είναι και ιδεολογικό μέτωπο, είναι το αποτύπωμα της κυριαρχίας».
Υπογράμμισε ότι κρατικές υπηρεσίες στις ΗΠΑ αλλά και σε όλον το κόσμο διαμορφώνουν και λογοκρίνουν ταινίες, ακόμη και στην χώρα μας, φέρνοντας παραδείγματα κινηματογραφικών παραγωγών που γυρίστηκαν στην χώρα μας σε μια προσπάθεια να νομιμοποιηθούν στην συνείδηση του κόσμου οι αμερικανο-ισραηλινές επιχειρήσεις στο Ιράν ή ακόμη και οι σύγχρονες γεωπολιτικές αξιώσεις των ισχυρών του κόσμου.
Τελευταίος πήρε τον λόγο ο Κώστας Σταματόπουλος ο οποίος σημείωσε πως «ο μακαρθισμός δεν ήταν ατύχημα ούτε παρέκκλιση, αλλά πολιτική, με συγκεκριμένους σχεδιαστές και συγκεκριμένους ωφελημένους».
«Με τον καιρό οι μορφές αλλάζουν: εκεί που τότε χρειάστηκε επιτροπή του Κογκρέσου, φυλακή και μαύρη λίστα, σήμερα αρκεί ένας κανονισμός χρηματοδότησης», είπε, προσθέτοντας ότι ο τίτλος της συζήτησης, ρήξη ή ενσωμάτωση, δεν είναι ρητορικό δίλημμα αλλά είναι το ερώτημα που έχει μπροστά του κάθε δημιουργός σε αυτή τη χώρα, τη στιγμή μάλιστα που βρίσκεται σε διαβούλευση ένα νομοσχέδιο που ξαναγράφει από την αρχή το ποιος αποφασίζει ποια ταινία θα γίνει στην Ελλάδα.
Παρουσιάζοντας συγκεκριμένα στοιχεία από τις διώξεις στις ΗΠΑ αλλά και την λογοκρισία ταινιών εδώ στην Ελλάδα, υπογράμμισε πως «η καταστολή έχει όμως ένα κόστος: παράγει μάρτυρες, και δίνει κύρος στην τέχνη που χτυπάει. Γι’ αυτό, παράλληλα, χτίζεται ο δεύτερος μηχανισμός – αυτός που ονομάστηκε ”πολιτιστική διπλωματία”» , καθώς «από τη στιγμή που ελέγχεις ποιος χρηματοδοτείται, δεν χρειάζεται να απαγορεύσεις τίποτα».
Αναφέρθηκε στο νομοσχέδιο της κυβέρνησης που είναι σε διαβούλευση και που με αυτό ξαναγράφεται από την αρχή όλο το πλαίσιο χρηματοδότησης του ελληνικού κινηματογράφου, περιέχοντας διατάξεις που επιτρέπουν την ανάκληση ήδη εγκεκριμένης χρηματοδότησης «για λόγους προστασίας του δημόσιου συμφέροντος», και μάλιστα χωρίς να γεννάται δικαίωμα αποζημίωσης, κάτι που αποτελεί ένα νέο θεσμοθετημένο εργαλείο εκφοβισμού.
Η δική μας απάντηση στο δίλημμα της εκδήλωσης είναι πως η ρήξη «είναι συλλογική οργάνωση», είπε, υπενθυμίζοντας πως «ο Τράμπο, όταν του πήραν το όνομα, κράτησε τη δουλειά του και τους συναδέλφους του, δεν επέζησε μόνος».
