Γράφει ο π. Δήμαρχος Μεταμόρφωσης, κ. Μιλτιάδης Καρπέτας: ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΝΟΙΚΟΤΗΤΑ

Μεγάλη σύγχυση και πολλά μπερδέματα! Κάποτε τα πράγματα ήταν σχετικά σαφή.

Συντηρητικά κόμματα, ήταν αυτά που πίστευαν ότι τα πράγματα είναι καλά και δεν χρειάζεται ν’ αλλάξουν. Προοδευτικά, ήταν αυτά που ήθελαν να αλλάξουν και να γίνουν καλύτερα. Προσεκτικά και με προσήλωση στο παρελθόν τα πρώτα, ενθουσιώδη με τολμηρά ανοίγματα στο μέλλον τα δεύτερα.

Σ’ αυτό το απλό σχήμα διαμορφώθηκαν οι δύο πυλώνες της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, που λειτούργησε και μεγαλούργησε με την εναλλαγή στην εξουσία, στο δυτικό κόσμο.

Δυναμική και πολυπλοκότητα του πολιτικού φαινομένου, δίνες της συγκυρίας και καθοριστικός ο ρόλος της εκάστοτε ηγεσίας, δεν εγγυώνταν ούτε τη «συντηρητικότητα» ούτε την «προοδευτικότητα» που επαγγέλλονταν και (υποτίθεται ότι) υπηρετούσαν αντίστοιχα σχήματα και ηγέτες.

Στη βαθύτερη λειτουργία τους ο συντηρητισμός συγκρατούσε και προφύλασσε από επικίνδυνα άλματα και ο προοδευτισμός άνοιγε δρόμους στο μέλλον.

Η ιστορία αξιοποιούσε τα καλύτερα υλικά  κάθε παράταξης και παραμέριζε τα άγονα.

Παρά τις αναντιστοιχίες στην πράξη, πάντως, η θεμελιώδης διάκριση «συντηρητικός», «προοδευτικός», αποτελούσε σημείο αναφοράς και προσανατολισμού του εκλογικού σώματος.

***

Παρά τις αναπόφευκτες τριβές και φύρες, η εναλλαγή συντηρητικών -προοδευτικών, υπήρξε το επιτυχέστερο πολιτικό σύστημα στην παγκόσμια ιστορία. Ελευθερία, ευημερία, πολιτισμός, ανθρωπισμός και υψηλό αξιακό σύστημα του δυτικού κόσμου, σ’ αυτήν βασίζονται.

Η ορμητική εισβολή στη σκηνή του κομμουνισμού στις αρχές του 20ού αιώνα απείλησε αλλά κατέστρεψε τη γόνιμη ισορροπία, στις χώρες που δεν κατάφερε να επικρατήσει.

Η δεύτερη επικίνδυνη απειλή βρίσκεται σε εξέλιξη τα τελευταία χρόνια.

Οι δύο παραδοσιακές παρατάξεις διαβάλλονται, διαβρώνονται και υπονομεύονται από ποικιλώνυμες καινοφανείς σκοτεινές ιδεολογίες και καταχθόνιες δυνάμεις. Περιέργως, στο σύνολό τους, αποκαλούνται με τον μάλλον ουδέτερο όρο «αντισυστημισμός» . Κάτω από αυτόν συνωστίζονται νεοναζί και ακροδεξιοί, μηδενιστές και ακροαριστεροί, ανερμάτιστοι τυχοδιώκτες και ψεκασμένοι, πουτιναριό και τραμπιστές, θρησκόληπτοι και σαλοί, αλιτήριοι και φαντασμένοι, ανερμάτιστοι και μωροφιλόδοξοι, παντός τύπου και προέλευσης.

***

Μέσα σ’ αυτό το χάος, οι ιδεολογικές διακρίσεις καταρρέουν. Στην Ελλάδα, η σύγχυση πλήττει βαρύτερα την προοδευτική παράταξη. Η συντηρητική Ν.Δ. παρά τους κλυδωνισμούς της, καταφέρνει να διαφοροποιείται από Βελόπουλους, Νατσιούς και Λατινοπούλες.

Το ΠΑΣΟΚ, η ιστορική προοδευτική παράταξη, έχει βυθιστεί στο χάος και την απόλυτη σύγχυση. Δεν κατάφερε να ξεχωρίσει την «ήρα από το στάρι». Μιλάει για προοδευτική παράταξη και δεν έχει αποφασίσει ποιοι ανήκουν σ’ αυτή. Αποτέλεσμα: Συναγελάζεται με την Ζωή, μάλλον αποδέχεται τον τυχοδιωκτισμό Τσίπρα, ως προοδευτικό και αναρωτιέται αν η παλαβομάρα Βαρουφάκη έχει προοδευτικό πρόσημο. Στον άβουλο και μοιραίο σκεπτικισμό, ο υβριδικός τσιπρο-Δούκας στήνει το δικό του κόλπο.

Εδώ εντοπίζεται η στρέβλωση του πολιτικού συστήματος, εδώ κολλάει η βελόνα του ΠΑΣΟΚ. Εδώ στηρίζεται η κυριαρχία Μητσοτάκη.

Το μπέρδεμα μεταξύ προοδευτικότητας και παρανοϊκότητας, προκαλεί πολλαπλές εμπλοκές και κινδύνους.